شهر معصومين(مدينه)

در مدينه،فقط با يك شهر قديمى-گر چه آراسته به مظاهر تمدن جديد-رو به رو نيستيم.بلكه با تاريخ اسلام مواجهيم،با فرهنگ قرآنى و صدر اسلام رو به رو هستيم.مدينه تجسمى از بسيارى حوادث تلخ و شيرين است كه در صدر اسلام اتفاق افتاده است. اگر با ديده بصيرت بنگريم و با گوش جان به نواى اين شهر دل بسپاريم،اين شهر با ما سخنها دارد. مدينه گوياست،مدينه شاعر است،مدينه قصه گوى كهن است. مدينه مدفن پيغمبر ماست كه خاكش سرمه چشم تر ماست مدينه مهبط جبرئيل بوده است‏مدينه مرقد چهار اختر ماست مدينه سر فراز و سر بلند است‏مدينه داغدار و دردمند است ز ديوار و زمين و كوچه‏هايش صداى ناله زهرا بلند است مدينه،«مدينة النبى‏»است،شهر پيامبر در جاى جاى اين شهر،آثار گامهاى پيامبر را مى‏بينى،در اين شهر آهسته قدم بردار،كه قدم جاى پاى پيامبر مى‏گذارى. 
به توصيه و رهنمود مرحوم نراقى: 
«در مدينه،هنگام زيارت،به ياد آور راه رفتن و قدم برداشتن پيامبر (ص) را در گذرگاههاى اين شهر.به ياد آور وقار و آرامش پيامبر را و خشوع وخضوعش را در پيشگاه عظمت پروردگار، تصور كن و به ياد آور كه چگونه خداوند ياد بزرگ و معرفت والاى خود را در قلب آن حضرت جاى داد و ياد آن حضرت را در كنار ياد خدا نهاد و كلام خود را بر او نازل كرد و«روح الامين‏»و فرشتگان مقرب ديگر را بر او فرود آورد...آنگاه به ياد بياور منتى را كه خداوند بر اصحاب او نهاد و آنان را به همنشينى و ديدار چهره‏اش و شنيدن كلامش موفق ساخت و افسوس بخور بر اينكه توفيق زيارت او را نداشته‏اى. آنگاه با تضرع،از خداوند بخواه كه در آخرت،از همنشينى با آن حضرت محرومت نسازد و در اين باره،اميد فراوان داشته باش،چرا كه خداوند،نعمت ايمان را به تو ارزانى داشته و به خاطر«زيارت‏»او و شوق ديدارش تو را از خانه به سوى مزار او بيرون آورده است...»
مدینه در نزد مسلمانان، مقدس ترین و بهترین شهر و در دنیا تنها شهری است كه كلمه شهر، با نام نبیّ اكرم(صلی الله علیه وآله) زینت داده شده و به " مدینة النبی " معروف شده است. 
این شهر، مورد علاقه همه معصومین(علیه السلام) بوده و هیچ یك از ائمه معصوم(علیهم السلام) با میل و رغبت خودشان، مدینه را ترك نكرده اند.
حضرت علی(علیه السلام) به خاطر مقابله با فتنه انگیزان (جنگ صفین، جمل و نهروان)، ناگزیر به عراق هجرت كردند. 
حضرت امام حسین(علیه السلام) هم مدینه را شبانه و مخفی، در حالی كه همان آیه ای را كه حضرت موسی در حال ترك مصر می خواند، قرائت می كرد، با چشم هان گریان از مدینه خارج شدند.
امام سجاد(علیه السلام) هم همراه پدربزرگوارشان مجبور به ترك شدند، ولی مجدداً بازگشتند.
امام موسی بن جعفر(علیه السلام) هم با زور و دستگیری توسط هارون، مجبور به ترك مدینه شدند. 
امام رضا(علیه السلام) نیز هنگام خروج اجباری از مدینه گریان بودند. 
امام جواد، امام هادی(علیه السلام) و امام حسن عسكری(علیه السلام) هم همین طور بودند.و لذا اگر در مدینه راه می روید و گاهی احساس می كنید حالت خوش و روحانی دارید، حتماً پای شما، در جای پای بزرگواری قرار گرفته است.
مدینه محل تردّد امام زمان (علیه السلام) است. هیچ قطعه ای از كره زمین به مقدار مدینه منوره، این تعداد معصوم را در سینه خویش ندارد. نقطه نقطه مدینه، تاریخ مجسّم اسلام است. تمام تاریخ اسلام در مدینه خلاصه می شود و لذا اهمیت ویژه ای دارد. 
جالب است که بدانیم این شهر محل تولد یازده تن از معصومین بزرگوار بوده و به غیر از حضرت رسول و حضرت علی (ع) که در مکه و حضرت مهدی (عج) که در سامرا به دنیا آمده اند ؛ بقیه معصومین (ع) در این شهر به دنیا آمده اند. 


 

چ

تاریخ ارسال: 1390/9/27
تعداد بازدید: 2773
ارسال نظر