کربلا

سیر تاریخی کربلا
اين شهر تا سال 61 هجري قمري بياباني بوده است به نامهاي نينوا، غاضريه، و طف. اما بعد از سال 61 قمري و واقعه عاشورا، به تدريج مورد توجه شيعيان قرار گرفت و پس از ساخت گنبد و بارگاه براي آن شهدا، به يكي از مهمترین شهرهاي زيارتي جهان اسلام تبديل شد.
امام حسين در روز دوم محرم سال 61 ماهي همراه كاروانش به كربلا رسيد و پس از اطلاع از نام آن سرزمين فرمودند : « به خدا سوگند، اين زمين زمين كربلا است » سپس سپس گفت گريه نموده و فرمودند: " اين خاكي است كه جبرئيل از سوي پرودگار براي جدم، پيامبر خداآورده و گفته است كه حسين در آن خاك مدفون می شود.
بنا بر برخي روايات، امام حسين(ع) قسمتي از زمين كربلا را كه اكنون شامل مرقد شريفشان  و ساير شهداي كربلا مي شود، به شصت هزار درهم از اهل نينوا و غاضريه خريداري فرموده و با آنها شرط كرد كه مردم را براي زيارت قبرش راهنمايي كنند و از زائرين قبرش تا سه روز پذيرايي نمايند.
معني و اسامي كربلا
كربلا به معناي محلي است كه نزد خدا مقدس و مقرب است يا حرم خداست. وقتي سيدالشهدا به اين سرزمين رسيد پرسيد اين جه چه نام دارد؟ گفتند كربلا !چشمان آن حضرت پراز اشك شد و پيوسته مي فرمود :" اللهم اني اعوذبك من الكرب والبلاء" و يقين كردكه شهادتگاه خود و يارانش همين جاست و فرمود: اين جا سرزمين رنج و گرفتاري و بلاست اين جا محل فرود آمدن ما و جايگاه ريخته شدن خونهاي ماست.
در متون تاريخي ، اسامي گوناگوني براي كربلا ذكر شده است ، شامل : نينوا ، غاضريه ، طف ، عقربابل ، نواوويس، الروضه ، الحير و الحائر و....
علت تسميه اين منطقه به الحائر اين بوده است كه در دوران متوكل عباسي ، خليفه دستور داد كه قبر شريف امام حسين(ع) را به آب ببندند تا ويران گردد و هنگامي كه آب رودخانه را بدين سو سرازير كردند آب تا نزديك قبر رسيد و تنها گرداگرد آن را فرا گرفت و از همان زمان به نام (( الحائر = آب سرگردان )) ناميده شد.

كربلا پس از شهادت امام حسين(ع)
پس از شهادت امام حسين(ع)، آنگاه كه دشمنان، ميدان جنگ را با بدن هاي مطهر شهيدان ترك كردند، طايفه بني اسد كه از محبان اهل بيت(ع) بودند، و مسكن آنان غاضريه بود، در ميدان حاضر شده و با راهنمايي امام سجاد(ع) شهدا را دفن كردند.
پس از آن به مرور زمان قبه و نشانگاهي براي قبر مطهر ساخته شد و به مرور زمان شيعيان و عاشقان اباعبدا... الحسين(ع) در اطراف قبر مطهر ساكن شدند و شهر كربلا ساخته شد، اگر چه در طول تاريخ عده اي از شيطان صفتان و خونخواران چون امويان، متوكل عباسي، وهابيون و بعثيون متعرض حرم شدند و به حرم مطهر جسارت نموده و كل حرم و يا بخش هايي از آن را تخريب نمودند اما با همت شيعيان و محبين اهلبيت(ع) اين حرم بازسازي و تعمير شد.

اكنون شهر را مي توان به دو قسمت تقسيم كرد :
1-    بافت قديمي كه شامل حرمين شريف امام حسين(ع) و حضرت عباس(ع) و محدوده اطراف آن به شعاع تقريبا 500 متر كه تقريبا به شكل بافت سنتي و قديمي مي باشد.
2-    بافت جديد: كه مناطق جديد سازتر مي باشد كه نسبت به حرم فاصله بيشتري داشته و منظم تر ساخته شده اند و بيشتر در قسمت جنوبي و غربي شهر مي باشند.
تاریخ کربلا
مهمترین واقعه تاریخ شهر مقدس کربلا، شهادت جانگداز امام حسین(ع) و 72 نفر از یاران ایشان در عاشورای سال 61 هجری(10 اکتبر 680 میلادی) است.حسین بن على(ع) یکى از محورهاى وحدت شیعه و از چهره‏هاى برجسته و شاخصى بود که مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه گران اموى از نفوذ شخصیت او بیم داشتند.
با مرگ معاویه در سال 60 هجرى، یزید به والى مدینه نوشت که از امام حسین(ع) به نفع او بیعت بگیرد. اما سید الشهدا که فساد یزید و بى‏لیاقتى او را مى‏دانست، از بیعت امتناع کرد و براى نجات اسلام از بلیه سلطه یزید که به زوال و محو دین مى‏انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.از مدینه به مکه هجرت کرد و در پى نامه‌نگاری‌هاى کوفیان و شیعیان عراق به آن حضرت و دعوت براى آمدن به کوفه، آن امام ابتدا مسلم بن عقیل را فرستاد و نامه‏هایى براى شیعیان کوفه و بصره نوشت و با دریافت پاسخ کوفیان در بیعتشان با مسلم بن عقیل، در روز هشتم ذیحجه سال 60 هجرى از مکه به سوى عراق، حرکت کرد.پیمان‌شکنى کوفیان و شهادت مسلم بن عقیل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سیدالشهدا که همراه خانواده، فرزندان و یاران به سوى کوفه مى‏رفت، پیش از رسیدن به کوفه در سرزمین«کربلا» در محاصره سپاه کوفه قرار گرفت.تسلیم نیروهاى یزیدى نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمین، مظلومانه و تشنه‌کام، همراه اصحابش به شهادت رسید.

از آن پس، کربلا کانون الهام و عاشورا سرچشمه قیام و آزادگى شد و کشته شدن وى، سبب زنده شدن اسلام و بیدار شدن وجدان‌هاى خفته گردید.شهر کربلا از کم آبی در مقیضه بود که در اوئل قرن هجدهم با ساختن بندی در ابتدای نهر حسینیه این مشکل تا حدود زیادی مرتفع شد. در 1801 میلادی و پس از حمله واهابی‌ها به کربلا شهر به شدت آسیب دید و و هابی‌ها کربلا را غارت کردند.پس از حمله وهابی‌ها و رفع قائله آنان بزرگان کربلا حکومت خودمختاری را در این شهر اعلام کردند، اما دوره حاکمیت بزرگان کربلا بر این شهر  زیاد طول نکشید و با حمله عثمانی‌ها در سال 1843 خاتمه یافت.حاکمیت عثمانی‌ها بر کربلا سبب مهاجرت بسیاری از علما از این شهر به نجف مقدس شد.از این زمان به بعد نجف مرکزیت دینی یافت. تا سال‌های اولیه قرن بیستم میلادی ایرانیان 75 درصد سکنه کربلا را تشکیل می‌دادند، اما در دوره سلطه بریتانیایی‌ها بر کربلا جمعیت ایرانیان ساکن کربلا به تدریج کاهش یافت.

در زمان حاکمیت صدام حسین در عراق سخت گیری‌ها بر مردم شهر کربلا شدت یافت و در این زمان غیر شیعیان مجاز به سفر به کربلا نبودند. در سال 1991 و در جریان قیام شیعیان علیه حکومت صدام حسین آسیب‌های فراوانی به شهر کربلا وارد شد. سرکوب قیام شیعیان عراق نقاب را از چهره بی رحم صدام برکشید و چهره واقعی او را برملا و بی رحمی و سنگدلی صدام نزد جهانیان را آشکار ساخت.

در سال 2004، قریب یکسال پس از اشغال عراق توسط نظامیان آمریکایی و پس از سقوط حکومت صدام ، بیش از یک میلیون زائر جهت زیارت حرمین مطهر به شهر کربلا رفتند.اما انفجار بمب صدها زائر را به شهادت رساند.این واقعه جانگداز در واقع به واسطه اشغال عراق توسط نیرو‌های آمریکایی و نبود شرایط امنیتی مناسب در شهر کربلا رخ داده بود.

 

تاریخ ارسال: 1390/10/29
تعداد بازدید: 3352
ارسال نظر